- To tu. Pisze ona: "Józefa już dawno nie widziałam, ubiegłego tygodnia byłam w banku, ale Józef był tak zajęty, że nie zostałam doń dopuszczona; czekałam prawie godzinę, lecz musiałam potem wrócić do domu, bo miałam lekcję fortepianu. Chętnie byłabym z nim pomówiła, może innym razem znajdzie się sposobność. Na imieniny przysłał mi wielkie pudełko czekolady, bardzo to ładnie i uprzejmie z jego strony. Zapomniałam wtedy napisać Warn o tym, przypomniałam to sobie dopiero teraz, kiedy mnie pytacie. Czekolada bowiem musicie wiedzieć, natychmiast znika na pensji, ledwie sobie człowiek uświadomi, że ją dostał, już jej nie ma. Ale co się tyczy Józefa, chciałam Warn jeszcze coś powiedzieć. Jak zaznaczyłam, nie zostałam w banku do niego dopuszczona, ponieważ właśnie konferował z jakimś panem. Poczekawszy spokojnie jakiś czas spytałam jednego z woźnych, czy ta rozmowa długo jeszcze potrwa. Powiedział, że chyba długo, ponieważ chodzi tu prawdopodobnie o proces, który wytoczono panu prokurentowi. Spytałam, co to za proces, czy się nie myli, ale on odpowiedział, że nie myli się, że jest proces, i to nawet ciężki proces, ale więcej nic nie wie. On sam chętnie by pomógł panu prokurentowi, bo jest to pan dobry i sprawiedliwy, ale on nie wie, jak się ma do tego zabrać, i życzy mu tylko, by ujęły się za nim wpływowe osoby. To się też na pewno stanie i ostatecznie wszystko dobrze się skończy, lecz na razie, jak to wnosi z humoru pana prokurenta, sprawa wcale nie stoi dobrze. Nie przywiązywałam naturalnie wiele wagi do tych słów, starałam się też uspokoić tego głupiego woźnego, zabroniłam mu mówić o tym wobec innych i uważam to wszystko za bzdury. Mimo to byłoby dobrze, gdybyś Ty, Drogi Ojcze, zechciał w ciągu swojej najbliższej wizyty tę sprawę zbadać i jeśli zajdzie rzeczywiście potrzeba, interweniować w niej z pomocą Twych szerokich znajomości. Gdyby jednak, co jest najprawdopodobniejsze, nie było to konieczne, będzie przynajmniej Twoja córka wkrótce mieć sposobność uściskania Cię ku swej wielkiej radości!"