- Tyś jest Józef K. - powiedział ksiądz i podniósł jedną rękę z poręczy jakimś nieokreślonym gestem.
- Tak jest - powiedział K., pomyślał przy tym, jak śmiało zawsze wymawiał dawniej swoje nazwisko, ale od jakiegoś czasu stało mu się ono ciężarem; znali teraz jego nazwisko nawet ludzie, z którymi stykał się po raz pierwszy. Jak pięknie to było przedstawić się najpierw i tak dopiero dać się poznać.
- Jesteś oskarżony - powiedział ksiądz niezwykle cicho.
- Tak - rzekł K. - powiadomiono mnie o tym.
- Więc jesteś tym, którego szukam - rzekł ksiądz. - Jestem kapelanem więziennym.
- Ach, tak - powiedział K.
- Kazałem cię tu przywołać - mówił ksiądz - aby z tobą pomówić.
- Nie wiedziałem tego - rzekł K. - przyszedłem tu, aby jakiemuś Włochowi pokazać katedrę.
- Zostaw wszystko, co uboczne - powiedział ksiądz. - Co trzymasz w ręku? Czy to modlitewnik?
- Nie - odpowiedział K. - to album osobliwości tego miasta.
- Odłóż go - rzekł ksiądz. K. odrzucił go tak gwałtownie, że otworzył się i ze zmiętymi kartkami potoczył się po ziemi.
- Czy wiesz, że twój proces stoi źle? - spytał ksiądz.
- Tak i mnie się zdaje - powiedział K. - Zadałem sobie wiele trudu, ale dotychczas bez powodzenia. Zresztą nie mam jeszcze gotowego podania.