- Czy nie jesteśmy teraz w pobliżu głównego wejścia?
- Nie - odpowiedział ksiądz - jesteśmy bardzo od niego oddaleni. Czy chcesz już odejść?
Mimo że K. nie myślał o tym właśnie w tej chwili, odpowiedział natychmiast:
- Oczywiście, muszę odejść, jestem prokurentem banku, czekają na mnie, przyszedłem tu tylko, by pokazać zagranicznemu klientowi katedrę.
- Wobec tego - powiedział ksiądz i podał K. rękę - idź.
- Nie mogę się jednak w ciemności sam zorientować - rzekł K.
- Idź na lewo do ściany - powiedział duchowny - potem dalej wzdłuż ściany, nie opuszczając jej, a znajdziesz wyjście. Ksiądz oddalił się zaledwie parę kroków, a już K. zawołał nań bardzo głośno:
- Zaczekaj jeszcze, proszę cię!
- Czekam - powiedział ksiądz.
- Czy nie chcesz jeszcze czego ode mnie? - spytał K.
- Nie - rzekł ksiądz.
- Przedtem byłeś dla mnie taki dobry - powiedział K. - i wszystko mi wyjaśniłeś, a teraz pozwalasz mi odejść, jakby ci nic na mnie nie zależało.
- Musisz przecież odejść - powiedział ksiądz.
- No, tak - rzekł K. - chciej to zrozumieć.
- Zrozum ty wpierw, kim ja jestem - powiedział ksiądz.
- Ty jesteś kapelanem więziennym - rzekł K. i podszedł bliżej do księdza; jego natychmiastowy powrót do banku nie był tak konieczny, jak to przedstawił, mógł całkiem dobrze jeszcze tu zostać.
- Należę tedy do sądu - powiedział ksiądz. - Dlaczego więc miałbym czegoś chcieć od ciebie. Sąd niczego od ciebie nie chce. Przyjmuje cię, gdy przychodzisz, wypuszcza, gdy odchodzisz.