- Synem stróża? - spytał K. i stuknął niecierpliwie laską o podłogę.
- Wielmożny pan sobie czegoś życzył Czy mam pójść po ojca?
- Nie, nie - odparł K., w głosie jego brzmiało coś jak przebaczenie, jak gdyby chłopak zbroił coś złego, ale on mu przebacza. - Już dobrze - rzekł i poszedł dalej, lecz nim wstąpił na schody, jeszcze raz się obejrzał. Mógł pójść wprost do swego pokoju, ponieważ jednak chciał pomówić z panią Grubach, od razu zapukał do jej drzwi. Siedziała z pończochą na drutach przy stole, na którym leżał jeszcze cały stos starych pończoch. K. usprawiedliwiał się z roztargnieniem z powodu późnej pory, ale pani Grubach była bardzo uprzejma i nie chciała słuchać jego usprawiedliwień; jemu, mówiła, służy rozmową o każdej porze, wie przecież, że jest jej najlepszym i najsympatyczniejszym lokatorem. K. rozejrzał się po pokoju, znowu wszystko wróciło do dawnego stanu, naczynia od śniadania, które rano stały na stoliku przy oknie, były już także uprzątnięte. "Ręka kobieca potrafi w cichości wiele zdziałać", pomyślał, on by pewnie prędzej stłukł filiżanki, aniżeli je wyniósł. Popatrzył na panią Grubach z odcieniem wdzięczności.
- Dlaczego pani jeszcze tak późno pracuje? - spytał.