- Pani może powie - zaczął K. - że sprawa nie była aż tak nagląca, by ją teraz omawiać, ale...
- Wstępy puszczam zawsze mimo uszu - rzekła panna Bürstner.
- To ułatwia moje zadanie - rzekł K. - Pani pokój był dziś rano, do pewnego stopnia z mojej winy, trochę w nieładzie, zrobili to obcy ludzie wbrew mojej woli, a jednak, jak powiedziałem, z mojej winy; chciałem prosić o wybaczenie.
- Mój pokój? - spytała panna Bürstner i zamiast na pokój popatrzyła badawczo na K.
- Tak jest - rzekł K. i spojrzeli sobie oboje po raz pierwszy w oczy. - Sposób, w jaki to się stało, nie wart słów.
- Ależ właśnie to jest ciekawe - rzekła panna Bürstner.
- Nie - powiedział K.
- Wobec tego - rzekła panna Bürstner - nie chcę wdzierać się w cudze tajemnice; skoro obstaje pan przy tym, że to nic ciekawego, to i ja nie będę temu przeczyła. A wybaczam tym chętniej, że nie widzę ani śladu nieporządku. - Położyła ręce płasko na biodrach i przeszła się po pokoju. Zatrzymała się przy macie z fotografiami. - Niech pan patrzy - zawołała - moje fotografie są rzeczywiście poprzerzucane. To bardzo nieładnie. A więc jednak był ktoś niepowołany w moim pokoju.
K, skinął głową i przeklinał w duchu Kaminera, tego urzędniczynę, który nigdy nie umiał pohamować swej głupiej, bezmyślnej ruchliwości.