- Czy tu mieszka stolarz Lanz? - spytał.
- Proszę - odpowiedziała młoda kobieta z błyszczącymi, czarnymi oczami, która prała właśnie w balii dziecięcą bieliznę i mokrą ręką wskazywała otwarte drzwi sąsiedniego pokoju.
K. miał wrażenie, że wszedł na jakieś zebranie. Stłoczona gromada najrozmaitszych ludzi - nikt nie troszczył się o wchodzącego - wypełniała średniej wielkości pokój o dwu oknach, otoczony tuż pod sufitem galerią, która również była szczelnie obsadzona i gdzie ludzie mogli stać tylko pochyleni, a głowami i plecami uderzali o sufit. K. któremu w tym powietrzu było za duszno, cofnął się do przedpokoju i powiedział do młodej kobiety, która go widocznie źle zrozumiała:
- Pytałem się o stolarza, niejakiego Lanza.
- Tak - odrzekła kobieta - proszę tytko wejść. K. nie byłby może poszedł za nią, gdyby sama nie zbliżyła się do niego, nic chwyciła za klamkę u drzwi i nie powiedziała:
- Po panu muszę zamknąć, nikt już nie może wejść.
- Bardzo słusznie - zauważył K. - jest już i tak za pełno. - Potem jednak wszedł do środka.
Gdy przechodził pomiędzy dwoma ludźmi, którzy rozmawiali tuż przy drzwiach - jeden, daleko wyciągnąwszy przed siebie ręce, wykonywał gest liczenia pieniędzy, drugi ostro patrzył mu w oczy - jakaś ręka chwyciła go. Był to mały rumiany chłopak.