Edyp
Jakże dostałeś się do tych ostępów?

Posłaniec
Górskiemu bydłu za pastucha byłem.

Edyp
Pastuchem byłeś wędrownym i płatnym?

Posłaniec
I twym wybawcą natenczas, o synu.

Edyp
A w jakiej ty mnie zaszedłeś potrzebie?

Posłaniec
Stopy nóg twoich mogą dać świadectwo.

Edyp
Biada mi, dawne wspominasz niedole.

Posłaniec
Ja zdjąłem pęta z twoich stóp przebitych.

Edyp
Z pieluch więc straszną wyniosłem ohydę?

Posłaniec
Od nóg nabrzmiałych nadano ci imię.

Edyp
Przebóg, mów, ojciec je nadał czy matka?

Posłaniec
Nie wiem, wie lepiej ten, co mi cię zwierzył.

Edyp
Nie sam mnie zszedłeś, lecz z innejś mnie wziął ręki?

Posłaniec
Nie sam, lecz inny cię wydał mi pastuch.

Edyp
Któż on? Czy zdołasz go jeszcze oznaczyć?

Posłaniec
Mówiono, że był u Laiosa w służbie.

Edyp
W służbie u króla dawnego tej ziemi?

Posłaniec
A jużci; pasał on Laiosa trzody.

Edyp
Czy on przy życiu, czy mógłbym go widzieć?

Posłaniec
Miejscowi ludzie to widzieć by mogli.

Edyp
Czyż więc wśród ludzi, którzy tu obecni,
Zna kto człowieka, którego on wskazał,
Czy go nie widział czy w polach, czy w domu?
Mówcie, bo światła nadarza się pora.

Chór
Nie znam innego krom sługi, którego
Wezwać już z pola kazałeś. Jokasta
Chyba najlepszej udzieli wskazówki.

Edyp
Żono, czy znasz ty człowieka, za którym
Posłałem w pole, o którym ten prawi?

Jokasta
Cóż? Kto mu w myśli? Nie zważaj ty na to,
Słów tu mówionych nie pomnij na próżno.

Edyp
Rzecz niepodobna, bym takie poszlaki
Dzierżąc, nie badał mojego pochodzenia.

Jokasta
Jeśli, na bogów, życie tobie miłe,
Nie badaj tego; mej starczy katuszy.

Edyp
Odwagi! Nic ci nie ujmie, chociażbym
Z dziadów i ojców pochodził niewoli.

Jokasta
Jednak mnie posłuchaj, błagam, nie czyń tego.

Edyp
Zbytnia uległość nie zawrze mi prawdy.

Jokasta
Z serca najlepszą ci służę poradą.

Edyp
Czyż mi nie stawią wnet tego pastucha?
Ta – niech się cieszy świetnością swych przodków.

Jokasta
Bieda, nieszczęsny, to jedno już słowo
Rzeknę, a głos ten już będzie ostatnim.

Chór
Dlaczegóż żona w tak dzikiej rozpaczy
Precz stąd wybiegła? Edypie? Strach zbiera,
Że jaka klęska w milczeniu się zerwie.

Edyp
Niechaj się zrywa; ja jednak mojego
Dojdę początku, chociażby był marnym.
Tej pono, że jest wyniosłą niewiastą,
Mojej nędzoty powstydzić się przyjdzie.
Ja zaś, co synem losu się być mienię
Dobrotliwego, nie doznam zhańbienia,
On to mi matką, a druhy miesiące
Dały mi szmaty i dały szkarłaty.
Wobec tej matki zmiany się nie boję,
Gdy poznam w pełni pochodzenie moje.