przez jego prawe usta samoż niebo mówi.

DORYNA
Czemuż, ostatnio zwłaszcza, nie chciał on nikomu
przyzwolić na bywanie tutaj, w państwa domu?
Czyż odwiedzin poczciwych tak się niebo lęka,
że trzeba wszczynać wrzawę, aż nam głowa pęka?
Jeśli pani me słowa zbyt szczere nie zranią,
sądzę, iż on, dalibóg, zazdrosny o panią.

PANI PERNELLE
Cicho bądź; nim co powiesz, chwilkę się zastanów.
Nie on jeden potępia zlot tych pan i panów.
Cały ten zgiełk i rejwach, te przed wrót wierzeją
pojazdy, które długo ciągną się koleją,
ten harmider lokajstwa − wszak niezaprzeczenie
wywiera to w sąsiedztwie najgorsze wrażenie.
Chcę wierzyć, że nic złego pod tym się nie chowa,
lecz już o tym gadają, a to rzecz niezdrowa.

KLEANT
A więc pani by chciała zamknąć ludziom usta?
Dola nasza i smutna byłaby, i pusta,
gdyby dla głupich plotek zaraz musiał człowiek
przyjaciół się wyrzekać bez zmrużenia powiek.
A chociażby się na to zdecydować wreszcie,
pani sądzi, że plotki ustałyby w mieście?
Żaden mur nie ochroni od ludzkiej obmowy,
więc najlepiej tym sobie nie zaprzątać głowy.
Silmy się żyć poczciwie; kłamstw się nie wytępi,
niechże kłamca do woli język sobie strzępi.

DORYNA
Czy to czasem nie Dafne i jej mężuś gładki
czernią nas i złośliwe rozsiewają gadki?