Wiem, że niektórzy przewrażliwieni ludzie nie mogą ścierpieć żadnej komedii, utrzymując, iż najuczciwsze z nich są zarazem najniebezpieczniejsze, iż odmalowywane w nich namiętności są tym bardziej wzruszające, im pełniejsze cnoty, oraz że takie widowiska roztkliwiają duszę. Nie widzę, czemu wielkim ma być przestępstwem roztkliwiać się na widok namiętności szlachetnej; a ta całkowita nieczułość, o którą chodzi tym ludziom, mieści się chyba na jakimś bardzo wysokim piętrze cnoty. Wątpię, czy tak wielka doskonałość jest dostępna siłom ludzkiej natury; i nie wiem, czy nie lepiej pracować nad prostowaniem i łagodzeniem ludzkich namiętności, niźli próbować wykorzenić je zupełnie. Owszem, istnieją miejsca bardziej niż teatr warte odwiedzania; i jeżeli mamy potępiać wszystko, co nie dotyczy bezpośrednio Boga i naszego zbawienia, z pewnością wypadnie tu zaliczyć i komedię − nic nie ma przeciw skazaniu jej wraz z całą resztą. Lecz jeżeli zgodnie z prawdą uznamy, że nie sposób oddawać się pobożności bez przerw i że ludzie potrzebują rozrywek, twierdzę, iż nie znajdzie się żadna − od komedii niewinniejsza.

Ale zbytnio się rozpisałem. Zakończmyż tym, co jeden z dostojnych książąt powiedział o Świętoszku.

W tydzień po zakazie wystawiania tej komedii odegrano dla Dworu sztuczkę pod tytułem Scaramouche pustelnikiem; na wychodnym Król zwrócił się do dostojnego księcia, którego tu mam na myśli:

− Ciekaw jestem, czemu ci, co tak bardzo się gorszą komedią Moliera, słówka nie pisną o Scaramouche? Na co ów książę:
− Dzieje się tak dlatego, że Scaramouche kpi sobie z Nieba i religii, czyli z rzeczy tym panom obojętnych; gdy natomiast Molier wyszydza ich samych, a tego znieść nie mogą.