Ja, Bóg mój widzi, u siebie w głowie nie widzę i nie znajduję, jako, gdzie i kiedy my się z sobą obaczymy. Tu Wci sercu memu do mnie przyjechać, wiem, że stamtąd będzie ciężko, i choćby najlepiej się zdrowie naprawiło, to się zaraz z tej aprehensji samej i melankolii zepsować musi - jako to sami przeprawiają doktorowie, że tej choroby jedna melankolia przyczyną - i ja sam miałbym się tak za nieszczęśliwego, że bym umrzeć wolał, niżeli się tego dowiedzieć, gdybyś Wć moje serce stamtąd tu do mnie z większym niżeli stąd tam ode mnie miała odjeżdżać żalem. Bo cóż by to była za spólność miłości i co za ukontentowanie moje, po tak długim niewidzeniu gdybym ja do Wci duszy mojej z nieporównanym weselem i radością, a ona do mnie avec contrainte et melancolie? I choćby mi to Wć inaczej pokazać i perswadować chciała, moje oczy już się tak nauczyły penetrować aż do samych skrytości serca Wci mojej panny, że przed nimi zataić mi nic niepodobna. Trzeba mi tedy une cathegorique reponse w tej materii od Wci serca mego, na której zawisła wszystka szczęśliwość i nieszczęśliwość życia naszego, jeśli go nam P. Bóg obiecał. A i tego potrzeba, żeby mię ten respons w Warszawie jeszcze zastał. -

Co zaś do siebie, tak Wci sercu memu oznajmuję: Naprzód, że mię nie mogło większe na świecie potkać nieszczęście, jako kiedym te obydwie brał szarże. Bom naprzód wniwecz zdrowie obrócił, substancję cale zrujnował i nic na świecie dobrego, tylko kłopotu, nie zażył. Wieku pewnie trzecią część ująłem sobie; a co największa i najcięższa, że z tej okazji opuściłem sobie tak wiele czasu do cieszenia się z śliczności Wci serca mego i tego daru, który mi dał P. Bóg cale się nie spodziewającemu. Teraz zaś, ile tak nagle, jakoby to z honorem porzucić, w tym wszystka rzecz. A potem gdzie się obrócić? Bo tu w Polszcze mieszkać byłaby rzecz niezwyczajna. Owo zgoła, tysiąc racji z tej i z owej zbijają się strony, których wypisać niepodobna, a dopieroż znosić ich w głowie. Tu upatrzono, że w takim nierządzie koniecznie zginąć musim. Wojnę turecką pewnie na siebie obalim. W ustawicznym zawsze trzeba być niepokoju, pracy, kłótni i takim się zgryzieniu, że żyć długo niepodobna. Tu zaś z drugiej strony, gdy jeszcze nam P. Bóg dał syna, porzuciwszy teraz te majętności wszystkie odżałować zaraz, respektu by już żadnego nikt nie miał. Chłopca też tego już by nie było tu nikomu rekomendować; a przynajmniej, żeby mu dobrą po sobie zostawić reputację. Owo zgoła, nieszczęście p. Lubomirskiego nieboszczyka moim większym jest nieszczęściem, bo mnie to wszystkiego zbawiło. Wynieść zaś gdzie i prywatnie mieszkać, jako, kiedy majętności przedawać niepodobna za te hultajskie wieku tego Boratyniego szelągi. Majętności też tak zrujnowane nie zaraz do siebie przyjdą; intratę też z nich biorąc, złotych dwa tuteczne nie uczynią tam, jeno jeden złoty. Spraw znowu nie skończonych mamy tak wiele, które uspokoić trzeba koniecznie; bo nie mając tej, która teraz jest, powagi, cale by wszystko nie według myśli pójść musiało. Czekać tedy będę na to zdania i sentymentu od Wci serca mego, bo mnie już myśląc głowy nie stanie.