Co strony szylwachta, lubo go już i postem morzę, co samemu bardzo szkodzi pryncypałowi, nic mu to przecię nie pomaga: Wytrwać dłużej niepodobna. Siec go może chyba śliczna ręka najwdzięczniejszej Astrei, od której być usieczoną i sama la Poudre miałaby sobie za największe szczęście, byleby to jednak być mogło jak najprędzej. Najśliczniejsza Jutrzenka, znać, że mało dba i o Celadona, i szylwachta, bo się i nie pyta, jeśli się zaleca, ani mu tego broni i zakazuje, co jest takim znakiem odmiany i niekochania, jako słońce na niebie, bo to jest indifference, która milion razy gorsza niżeli haine i gniew największy.

Te nieszczęsne remede kto radził brać i życzyć Wci sercu memu w Warszawie, bodaj się nigdy nie śnił! Wspomnij Wć sobie, moje serce, jako się na mnie o to gniewano. Zawszem ja mówił, że to ani szkorbut, ani ta rzecz, którą oni powiadali; ale oni tak wmówili w Wć i takeś Wć uwierzyła, żeś już i sypiać ze mną nie chciała, i tak wiele do mnie o tym pisałaś listów. Musiało się ich tedy zwołać, tych zdrajców, i radę uczynić; którzy że się na jedno zgodzili, któż by się im nie dał uwieść, ile gdy kto tak kochał, jako ja, zdrowie Wci serca mego. Musiałem pozwolić z wielkim swym żalem, żebyś była Wć została; z czego jaki teraz pożytek, probujesz go Wć moje serce dobrze na sobie. Widzę, że się żaden nieszczęścia nie ustrzeże; i owszem, zwyczajnie się do niego kwapi. I Wć moje serce musisz to przyznać, żeś sobie srodze natenczas życzyła w Warszawie zostać, com ja widział z oczu Wci serca mego, i dlatego musiałem pozwolić. Aleć powiem temu hultajowi pacierz Koradowi, skoro go obaczę w Warszawie, że mu pójdzie w pięty! Bodaj był nagle zdechł ten wisielec, niżeli kiedy widział Wć serce moje!