Co strony widzenia się naszego prędkiego, gdybym ja mógł jechać, tobyśmy się pewnie obaczyli najdalej czterech niedziel; ale kiedy nie można, ile w tych terminach, które się znowu zaczęły, to ta w miłości Wci serca mego wszystka rzecz zawisła, aby wyjechać jako najprędzej po skończeniu wód; a ja bym i do samego Gdańska zajechał drogę sercu memu, bez którego co za żywot, snadno uważyć. Co za radość będzie, jeśli to Bóg obiecał, żaden tego imaginować nie może. Ja sobie nieraz myślę, Bóg lepiej widzi, że się boję o samego siebie, żeby mi się co nagłego nie stało z tak wielkiej radości, gdy ujrzę mon tout, gdy oglądam jedyne i z ni z kim nieporównane ciała mego pana śliczności. Skończywszy to, o czymem już pisał, a rozporządziwszy swoje rzeczy, uczynimy, co zechcemy; w czym la Poudre pójdzie cale za wolą i dyspozycją Bukietową. Jakoż zaraz za przyjazdem jego chce mu upaść u nóg a oddać wszystko w ręce, aby cokolwiek ulżył głowie, a dłużej mógł zażyć tej, którą mu P. Bóg z dobroci swej naznaczył z najpiękniejszą Jutrzenką szczęśliwości.

Chłopca żeby przywieźć, życzyłbym z duszy, boby nie było zupełne ukontentowanie, nie moje, ale Wci serca mego. Bo vous etes mon tout; kiedy ja Wci mam, ni ocz na świecie nie dbam. A do tego, że go z duszy pragnie widzieć jmć panna ksieni i inni. Daję to jednak cale na wolę Wci serca mego i już mnie się w tym więcej dokładać nie potrzeba. Czynić, co P. Bóg poda do serca, poruczywszy to Jemu samemu.