Doman kołpak nasunął gwałtownie na oczy i odszedł. Konie jego stały opodal nieco ku zgliszczowi, milczący powlókł się do nich, zatętniało, odjechał...

Ludek stał jeszcze, czekając, czy się nie wróci, posłyszawszy tętent ruszył się i on.

W gąszczach słychać było, jak pędził w las i psy za nim lecąc ujadały.

Po drodze Ludek z bratem spotykali swoich, co się na zagrodę wlekli, podśpiewując. Tryzna i stypa więcej niż bój i walka znużyły... szli smutni zataczając się i przystając dla spoczynku...

Nazajutrz w zagrodzie życie powróciło do trybów powszednich, niewiasty stały u ogniska. Dziwa siedziała u krosien, sługi żarna obracały, gotowano strawę, krzątano się około stada, bocian klekotał na szopce, a sroki krzyczały skacząc po płotach. Ruch był tym większy, że pogrzeb po sobie wszędzie ślady zostawił, a starej Jagi, co niewiastom przewodziła, nie było. Miejsce jej zajęła żona Ludkowa, tak jak mąż jej władzę nad gromadką po ojcu odziedziczył.

Wieczorem na przyzbie przed chatą siedziały dwie siostry, Dziwa i Żywia, sparłszy głowy na ramiona swych, obejmując się rękami... patrzały gdzieś na lasy i dumały, i nuciły... Ludek wyszedł od rzeki, ręce w tył założone trzymając, z głową na piersi spuszczoną. Zobaczywszy go przed sobą dziewczęta wstały. Zatrzymał się przed nimi. Dziwa podeszła krok ku niemu.

- Po coś ty Domana oczarowała? - rzekł powoli.

- Ja - rumieniąc się zawołała dziewczyna - i czarów nie znam, i Domana znać nie chcę...

- Braterstwo nam wypowiedział za ciebie... - mówił Ludek. - Chce cię mieć... odgraża się nam...

Jam bogom ślubowała - spokojnie mówiła Dziwa.

- Wie o tym... a znać nie chce...

- Cóżem ja winna?

Żywia stojąca za siostrą to na nią, to na brata ciekawymi rzucała oczyma. Milczeli...

- Ej! Dziwa - ozwał się Ludek - lepiej by było z nim żyć, brata mieć, niż wroga sobie napytać...

Potrzęsła głową, dwie łzy popłynęły jej po twarzy, spojrzała na brata uśmiechając się błagalnie.

- Nie siłujcie mnie - rzekła cicho - zostawcie Dziwę w pokoju. Będę wam w krosnach tkać, pieśni śpiewać, wodę nosić ze zdroju, w wianku chodzić zielonym... I pokłoniła się do nóg brata, a Żywia nic nie mówiąc, jakby za nią też błagała, pochyliła się ściskając go za kolana.

Ludek głowę spuścił i odszedł milczący.