Nic nie mówiąc stary ręką ukazał Niemcowi na drzwi i wrota - dając do zrozumienia, by uchodził, lecz Niemiec - obejrzawszy się szepnął mu do ucha:

- Ja się ich nie boję, nic mi nie zrobią - dostanę się z nimi do knezia. Towaru tylko nie wezmę z sobą wszystkiego - by darmo się nie wozić z ciężarem. Wisz popatrzał nań zdziwiony.

- Dlaczegóż uchodzić nie chcesz? Spod mojego dachu na co ma cię spotkać nieszczęście?

Hengo uśmiechnął się chytrze, głową potrząsając.

- Nie boję się - nic mi nie zrobią... wykupię się im, bądźcie spokojni, tylko wam jedną sakwę zostawię.

Milczeniem gospodarz zgodził się na to, a Niemiec wysunął zaraz ku szopie, skąd parobek wyniósł po chwili sakwę, którą w komorze ukryto. Hengo, podziękowawszy gospodarzowi, wrócił do izby i siadł znowu w swoim kącie, nim postrzeżono, że go nie stało.

W izbie gwar był i śmiechy.

Smerda orzeźwiał też po piwie, ze starą babą żarty strojąc, a towarzysze mu rozgłośnym śmiechem wtórowali. Trwało to aż do nocy, wniesiono łuczywo suche, którego drzazgi między kamienie wetknięte zapalono, aby izbę oświecały.

Zobaczywszy światło smerda się dopiero obejrzał za gospodarzem dokoła.

- Gdzież gospodarz? - zawołał.

Wisz stał u progu chaty - trąciła go Jaga, niechętnie się zawlókł do środka. Ludzie mu widocznie nie w smak byli.