- Jesteśmy daleko stąd, w świecie bohaterów... Marzymy, marzymy.
Panna Joanna zarumieniła się, a raczej sczerwieniła się, i zmieszana bąkała:
- Nie... ale gdzież tam!... co znowu!... Ja tylko tak sobie...
Od tej chwili, pomimo że Judym bardzo niewidocznie ją śledził, trzymała się na wodzy i usiłowała spędzić z twarzy historię doznanych wrażeń. Szczegółowo zwiedzono apartamenty królewskie. Gdy już pani Niewadzka z miną bardzo uroczystą wysłuchała wszystkiego, co jej rozpowiadał z nadzwyczaj plastycznymi ruchami oprowadzający szwajcar, i gdy obszedłszy małe saloniki skierowała swe towarzystwo ku wyjściu, panna Wanda obejrzała się poza siebie
i syknęła:
- Panno Netko, idziemy!
Judym poszedł za wzrokiem najmłodszej z dziewic i przypatrzył się pannie Joannie. Stała oparta o jedno z niewielkich krzeseł, kryte nikłym błękitnawym adamaszkiem, i patrzyła w okno. Wyraz twarzy jej był tak dziwny, że Judym wstrzymał się mimo woli.
Później zbliżył się do niej i rzekł nawiązując myśl do tego, co portier mówił przed chwilą:
- Myśli pani o Marii Antoninie ?